JaDkaż to Ggwiazdfisa błyszczye7 na wschodzie,
GwiAazda nowA6ego  G6imieniDa?C7+        A 
MęDdrcy hwołająD7: „Ciesz siGę narodezie,   H0  
TDo gwiazfisda twego zebawienDia.A”    D 
BiEegną Królowie za Ajej promieniem
EA za Królami tłum A7ludu;
BDo im ta gwiazA0da świeci GzbawieniemH0, 
 BDo ifism zwiastuje cude cudu. A6   A7   D 

TDen, coG nam późnfisiej miał byće7 przykładem
W miAłoścA6i  i pośG6więceniuD,  C7+       A 
DzDiś niehzgłębionD7ych wyrokóGw śeladem   H0  
ZrDodzonfis w nędzy,e poniżeniu.D  A    D 
W gaErstce barłogu skrył Aświętą głowę,
PEalmę światłości męcA7zeństwa,
CDo światu życA0ie miała Gdać nowe, H0  
NaDd błędfisem odnieeść zwycięstA6wa.   A7     D 

PDanie, taG gwiazfisda, co Męde7rców wiodła
DAo ChrysA6tusowejG6 kołyskiD,   C7+      A 
NDiech nash do TwegoD7 prowadzGi źreódła,   H0  
ŚwiDatowfise przyćmi peołyskiD.   A    D 
DEo ostatniego życAia zaniku
BoEskiego światła udzA7iela,
BDyśmy tam zasA0zli po jGej promyku, H0  
D fis e A6 A7D
Do świętych stóp Zbawiciela.

Zadrżała zbrodnia, błądzą tyrany, gdyś Boże zstąpił na ziemię,
Sam plamą grzechów nic nie zmazany
ludzkie z nich wybawić plemię.
I do człowieka zniżon postaci,
wśród ziemskich cierpień i znoju,
ucząc jak w bliźnich kochać współbraci,
rzucasz nam gałąź pokoju.

Jak czcić winniśmy nie urodzenie,
lecz osobistą zasługę,
i w nędzach widzieć Twoje stworzenie,
słodzić Mu przykrą żeglugę.
Jak mamy Ciebie, o Wielki Boże,
nad wszystko wielbić i miłować,
w ciernistym życiu zrywając różę,
stałość męczeńską zachować.

JaDkaż to Ggwiazdfisa wszystkice7h ze świata
PrzywiAodła  do tej stA6ajeG6nki,D  C7+    A 
ChoDć to hubogaD7 maleńkGa cehata,   H0  
LeDcz dzisfisiaj jakżeże tu pięknDie.  A     D 
GóErale grajom na Afujareczkach,
BaErany beczą i A7dzwonią,
MaDryja PanA0na przytula GDziecko, H0  
KrDóle fisz darami jeuż tu sA6ą.*   A7     D