Ty mnie do pieśni pokornej nie wołaj,    A E A E
Bo ta już we mnie bez głosu,             G fis h
A jeśli milczę, nie przeto mnie połaj,   A E A E
Kwiatów, Ty, nie chciej od kłosu...      G fis h

Bo ja z przeklętych jestem tego świata,  G D
Ja bywam dumny i hardy,                  a e
A miłość moja, Bracie, dwuskrzydlata:    G D
Od uwielbienia do wzgardy.               a e

Szkoda, mój Bracie, na wiatr ducha wywiać
I krew wypluwać tęsknotą,
Żeby siedzących w cyrku uszczęśliwiać,
Więc mów, że milczę tak oto.

Gdy w głębi serca purpurę okrutną
Wyrabia prządka cierpienia,
Smutni – lecz smutni, że aż Bogu smutno –
Królewskie mają milczenia.