Co roku, gdy pełnia wodę srebrzy
gładką, jak niebo w niej odbite,
zaczyna się widmowy bal
i po jeziorze ruszają w tan
łodzie, które odeszły.
I suną bezgłośnie w srebrnej poświacie,
Kiedy świat cały uśnie.
Każda swym wiatrem niesiona raz jeszcze
Po swoim najlepszym kursie.


Ich żagle tkane blaskiem księżyca,
a każda w pełnej gali.
Niosą je kiedyś schwytane wiatry.
Jachty ulotne znów mają cel,
płyną, choć nie ma fali.

Wspomnienia portów i dni minionych
zdają się snem, co się prześnił,
lecz ciągle tętnią w zwiewnych kadłubach
w rytmie ich dawnych bosmańskich serc
echa żeglarskich pieśni.
I suną bezgłośnie w srebrnej poświacie,
Kiedy świat cały uśnie.
Każda swym wiatrem niesiona raz jeszcze
Po swoim najlepszym kursie.

A gdy się zbudzisz przed pierwszym brzaskiem,
bo sen ci przerwie coś nagle,
zobaczysz je w rzednącej mgle,
wolno gasnące razem z księżycem,
miraże masztów i żagli.

Przypomnisz sobie swą starą łajbę,
której zbutwiały grodzie
i której żagli czas nie oszczędził.
Dla niej się jeszcze nie skończył rejs
duszą jest wciąż na wodzie.
I suną bezgłośnie w srebrnej poświacie,
Kiedy świat cały uśnie.
Każda swym wiatrem niesiona raz jeszcze
Po swoim najlepszym kursie.

I suną bezgłośnie w srebrnej poświacie,
Kiedy świat cały uśnie.
Każda swym wiatrem niesiona raz jeszcze
Po swoim najlepszym kursie.