Tak daleko mój dom,
gdzie urwiska Dooneen...

Tak daleko do ciebie,
tak blisko do gwiazd,
Krzyż Południa nade mną –
nie zobaczysz go tam,
gdzie wśród głazów i skał
północny gra wiatr,
gorzki zapach tymianku
na klifach Dooneen...

Na tych skałach, gdzie stałaś
gdy odpływał mój bryg,
wiatr rozwiewał twe włosy,
wysuszył twe łzy.
Nie słyszałem wołania –
pochłonęła je dal,
zostawiłem cię niemą
na klifach Dooneen...

Tylko krzyk morskich ptaków
pożegnaniem mi był,
gorzki zapach tymianku
na klifach Doneen,
zostawiłem mój dom
i ciepło twych rąk,
białe żagle jak skrzydła
uniosły mnie stąd...

Wiem, że czekasz, cierpliwa,
choć okrutny jest czas,
choć twój warkocz posiwiał
i żal w sercu zgasł.
Lecz każdego dnia – wiem –
wychodzisz na brzeg,
gdzie rozbija się fala
o urwiska Dooneen...

Tak żyjemy nadzieją
ty i ja, wiele lat,
że powrócę tu wreszcie,
że przyjdzie ten czas,
gdy na zawsze zostanę,
gdzie urwiska Dooneen