Minął sierpień, minął wrzesień, znów październik i ta jesień
Rozpostarła melancholii mglisty woal.
Nie żałuję letnich dzionków, róż, poziomek i skowronków,
Lecz jednego, jedynego jest mi żal.

Addio pomidory, addio ulubione a d a
Słoneczka zachodzące za mój zimowy stół. d a
Nadchodzą znów wieczory sałatki nie jedzonej, a
Tęsknoty dojmującej i łzy przełkniętej wpół E a

To cóż, że jeść ja będę zupy i tomaty, d G C Cis
Gdy wspomnę wciąż wasz świeży miąższ d G
W te witaminy przebogaty. C

Addio pomidory, addio ulubione a d a
Przez długie, złe miesiące wasz zapach będę czuć, hej! a D E a

Owszem, była i Staszyna, i miłości pajęczyna,
Co oplotła drżący dwukwiat naszych ciał.
Porwał Staszka zdrady poryw no i zabrał pomidory,
Te ostatnie, com schowała przed nim ja. d D E

Addio pomidory, addio ulubione,
Słoneczka zachodzące za mój zimowy stół.
Nadchodzą znów wieczory sałatki nie jedzonej,
Tęsknoty dojmującej i łzy przełkniętej wpół.

To cóż, że jeść ja będę zupy i tomaty,
Gdy wspomnę wciąż wasz świeży miąższ
W te witaminy przebogaty.

Addio pomidory, addio utracone,
Przez długie, złe miesiące wasz zapach będę czuć.