Jedyne co mam to ta rzeka,
która domem mym jest,
Panie, zabierz mnie stąd,
zostać nie mogę bo,
zatonę w swych kościach i skórze.
Woda unosi mnie,
i wcale nie może
sprawić bym poszedł na dno,
skończyłem z umieraniem.

Daj mi zbudować łódeczkę,
i niech porwie ją rzeki prąd,
tam gdzie głębia niebieska,
a w niej ryb wielkich cielska,
rad jestem wypornością mą.
Woda unosi mnie,
i wcale nie może
sprawić bym poszedł na dno,
skończyłem z umieraniem.

Im dalej zapuszczam się z nurtem,
i w szybszy wpadam wód prąd,
każda noc skrzy gwiazdami,
serca drżenie z pieśniami,
melodiom tułaczym da rytm.
Woda unosi mnie,
i wcale nie może
sprawić bym poszedł na dno,
skończyłem.

Teraz ląd który znałem jest snem,
horyzonty zacierają się,
tak szeroka jest rzeka,
że srebrzystość obleka
świat jak malarz bez pędzli i farb.

Niebo i morze to jedność,
a słońce wskaże mi dom,
w mojej wszechobecności,
droga doda pewności,
że to w wietrze mój oddech wciąż twa.
Woda unosi mnie,
i wcale nie może
sprawić bym poszedł na dno,
skończyłem z umieraniem.

Tłumaczenie meliczne
Bogusz Jan Szulc 2017