W swe miEejsce nad rzeką zabiera cię Zuzanna
Możesz słufischać plusku łodzi, możesz zostać z nią do rana
Wiesz, że troEchę źle ma w głowie – lecz dlatego chcesz być tutaj
Proponugisje ci herbatę oraz chińskiAe pomarańcze
I gdy właEśnie chcesz powiedzieć, że nie możefissz jej pokochać
Zmienia twoEją długość fali i pozwalafis mówić rzece, że się zawszeE w niej kochałeś
      I już chcgisesz z nią powędrować, powędrowaćA chcesz na oślep
      Wiesz, że oEna ci zaufa bowiem ciafisła jej dotknąłeś myślą swą   E 


Pan Jezus był żeglarzem, gdy przechadzał się po wodzie
Spędził lata na czuwaniu w swej samotnej wieży z drewna
Gdy upewnił się, że tylko mogą widzieć go tonący
Rzekł – Żeglować będą ludzie aż ich morze wyswobodzi…
Lecz zwątpił zanim jeszcze otworzyły się niebiosa
Zdradzony, niemal ludzki, jak kamień zapadł wtedy w mądrość twą
I już chcesz z nim powędrować, powędrować chcesz na oślep
Myślisz – chyba mu zaufam, bowiem dotknął twego ciała myślą swą

Dziś Zuzanna za rękę prowadzi cię nad rzekę
Cała w piórach i w łachmanach z jakiejś Akcji Dobroczynnej
Słońce kapie złotym miodem na Madonnę tej Przystani
Pokazuje ci gdzie trzeba szukać w śmieciach, szukać w kwiatach
Są tu dzieci o poranku, bohaterzy w wodorostach
Wszyscy dążą do miłości i podążać będą zawsze
Gdy Zuzanna trzyma lustro
I już chcesz z nią powędrować, powędrować chcesz na oślep
Wiesz, że można jej zaufać, bo dotknęła twego ciała myślą swą