Od rana padał smutek. Jakbym już zrozumiała wreszcie,                     d
że ci, co umarli, umarli naprawdę.                                        a
Wtedy w drzwiach stanął wysoki głos, fujarki                              d
poznałam po wielkich uszach, po oczach wilgotnych i wesołych ustach.      a
Tak wyglądają biblijni aniołowie                                          d
Przebrani za biednych, przedwojennych stolarzy                            a
O których powiada Izajasz: będzie wam pieśń jako noc święta               d
i wesele serdeczne.                                                       d
Który idzie z piszczałką                                                  a
Który idzie z piszczałką                                                  a

Pani się smuci –                                                          a E
powiedział Mardechaj Gebirtig –                                           a E
a przecież świat jest boży...                                             a E a
Ja pani zrobię taki kredens,                                              a E
co w nim zawsze będzie pełno rodzynek.                                    a E
Po co?                                                                    E
Ja pani zrobię krzesło, że usiedzi na nim największy niepokój,            a E a
Ale najlepiej to ja zrobię stół,                                          a E
taki stół, co sam pisze wiersze,                                          a E
a jak zechce - może zaśpiewa.                                             a E a

Miałem dom, ciepłą przestrzeń, trochę dobytku, jak u biednych ludzi.      a G6 F e
Mocno, jak korzeniami drzewa, wrosłem w tę ukochaną biedę.                a G6 F e
I zaraz pełno się zrobiło w domu Mardechaja Gebirtiga                     a G6 F e
I jego wiórów jak kędziory wnuka,                                         a G6
zaśpiewało drewnem prosto z lasu.                                         F e

Oj, dlaczego wszędzie za nim biegną dzieci?                               a G6
Był tu stolarz Gebirtig.                                                  F e
Jeszcze na podwórzu stoi śpiew.                                           a G6
Ja zaśpiewam po żydowsku,                                                 F
Może sosna polska wytłumaczy.                                             e a

Już rok: wojny, nieszczęść, udręki,                                       a
jak przeżyć?                                                              a
jak przetrzymać?                                                          a
Modlitwa nie dociera do namiotu Boga,                                     d
niebo zamknięte jak serce świata.                                         d

Pani się modli, ja nauczę się modlić za umarłych                          a E A7 a
Panie Boże nasz,                                                          d
bądź pochwalony                                                           A7
za światło drogich oczu,                                                  d
zawsze wiekuiste.                                                         A7
Za jabłko okrągłe,                                                        a E
za deszcz na szybie.                                                      A7 a
Za jedzenie, za wino i chleb.                                             d A7
Za wesołość przy stole.                                                   d A7
Za powagę dziecka                                                         a
Za ciepło ciała.                                                          E
Za pracę i za zmęczenie.                                                  A7
Za szybki sen.                                                            a
Bądź pochwalony                                                           d A7
za ziemię                                                                 d
do chodzenia.                                                             A7

Czy są jeszcze na świecie wiosny?                                         d
Czy pola są obsiane?                                                      a
Czy cały świat jest jednym wielkim gettem                                 d
otoczonym murami?                                                         a
Ja zaśpiewam radość wiary i rozpacz i to,                                 d
czego z żywych nikt nie powie.                                            a
Pani wie,                                                                 a
ja też myślałem, że umarłem.                                              d
Strach, czy to już?                                                       d
Skrzypnięcie drzwi.                                                       d
Głodna mysz,                                                              d
trwoga, to oni.                                                           d
Ciało zamiera.                                                            d
Na dworze szeleści papierami wiatr.                                       d
Pora pożegnać się bez słów.                                               d

Pani płacze, taka łza daremna.                                            a E a E
Niech to będzie na moją Szifrełe.                                         a E a
Pani siądzie nad stołem, popłacze,                                        a E
ja myślałem, jak drogie są łzy, dla tych, co nieopłakani.                 a E a E a
Nad moim łóżkiem na ścianie moja córka Szifrełe                           a d9
Z samego dna nocy patrzy na mnie, szepce:                                 F0 a
Tatełe, wiem jak ci ciężko,                                               C
to już nie potrwa długo,                                                  G
przyjdę do ciebie,                                                        a
Tate.                                                                     E

Córeczko, pochowana                                                       a d9
w zbiorowym milczeniu,                                                    a d9
tak mi długo do ciebie.                                                   d9 E a (G7)
Tyle już lat wracam do twojej ostatniej minuty,                           C F a C G
aby ci ująć lęku.                                                         F0 E a (E)
Bardziej się boję, ze nie bałaś się wcale,                                a d9 a d9
że wierzyłaś do końca ojcu.                                               d9 E a (G7)
Pamiętaj, ja wrócę, zabiorę cię, uniosę                                   C F a C G
i przez łoskot wszystkich przerażeń wyciągałaś do mnie małe rączki.       F0 a E
Pewnie tobie jest bliżej do Ojca,                                         a d9 a d9
bo ty lepiej umiesz milczeć,                                              d9 E
córeczko.                                                                 a (G7)

Może pani wie, gdzie odchodzą domy, gdzie odchodzą ich dusze?             C F a C G
Kto mi da wór zapomnienia na głowę,                                       F0
kto mi da źródło łez?                                                     a E

Ludzie, niech będzie wesoło,                                              d F d
rozchmurzcie się ludzie.                                                  d e d
Więcej miłości i wiary,                                                   d F d
więcej nadziei.                                                           d e d
Zło się obmyje, nieszczęście się spierze.                                 d F d
Tylko to piętno Kaina czerwone,                                           d e d
Abla krew serdeczna,                                                      d F d
to się nie zmywa!                                                         d e d
Ludzie, niech będzie wesoło,                                              d F d
rozchmurzcie się ludzie.                                                  d e d
Ludzie, niech będzie wesoło,                                              d F d
rozchmurzcie się ludzie.                                                  d e d

Gdy wymazane jest wszystko, wtedy dopiero domy zmiecione,                 a
cmentarze rozdrapane, imiona wdeptane w ziemię.                           a
I żadne tchnienie, żaden wiatr nie zapamiętał języka i głosu, gdy chmura  d
nie przypomni, ani pieśń wzgórza leżącego krzyżem.                        d
Gdy w Bogu trudno poznać Boga i prorok Eliasz nie czeka,                  a
by w gęstwinie zgubionego chłopca prowadzić do domu.                      a
Gdy nie ma nic, nawet napisu, choć tyle tu pokoleń szło do ziemi,         d
że mogłoby przemówić ich językiem źródło.                                 d

Gdy umilkł tamten płacz i lament,                                         B
co zdało się, że będzie trwać do końca świata.                            A
A tuła się między gwiazdami,                                              B
a śliwki toczą się po zboczu.                                             A7
A stęka jabłoń, a przestrzeń ponad Wisłą pęka.                            B A
A jak Pani wstanie od tego stołu,                                         B A
ja odejdę i pomyśli Pani, że mnie nie ma,                                 B A
że nigdy tu nie było stolarza Gebirtiga.                                  B A
Nigdy tu jego pieśni...                                                   B A

Krakowie, bądź mi pozdrowiony.                                            a E F E
Przed domem czeka zaprzężony wóz.                                         E F a F E
Jak psa mnie gnają stąd.                                                  E a F E
Może ostatni raz cię widzę.                                               a E F E
Miejsce tak bliskie i znajome.                                            E F a F E
Na grobie matki wypłakałem serce.                                         a F a
Ostatnią łzą zwilżyłem kamień ojca.                                       E F E F E
Święta ta ziemia, w której śpią ojciec i matka,                           E
święta ta ziemia, święte dnie i noce.                                     E
Święte jej cisze, w które idą pokolenia.                                  E a

Gebirtig szedł pierwszy w tłumie,                                         a E
otworzył usta od śpiewu,                                                  A7 d
nienawiść                                                                 d
zwinięta w kulę ugrzęzła w gardle                                         A7 d
pieśni.                                                                   A7

Gore bracia, gore,                                                        F a E
płonie nasze miasteczko.                                                  E F E
Złe wichry niosą ogień,                                                   E a E
wszystko rwie się i wali.                                                 E F E
Gore bracia wokoło,                                                       a F E
a wy stoicie spokojnie,                                                   E F E
a wy patrzycie, jak gore.                                                 E F E
Gore nasze miasteczko.                                                    E F E
Gore bracia, gore.                                                        a F E
Ratunek w naszych rękach,                                                 E F E
jeśli wam drogie ono.                                                     a F E
Chwyćcie narzędzia, gaście,                                               E F E
gaście pożar,                                                             E F E
gaście pożar krwią własną.                                                F E a

Piszę nocą do świtu, nad ranem ciemność.                                  d a
Kładzie mi łapę na stole, krew ze mnie uszła.                             d A7
Mój pusty dom cały skrzypi                                                d a
i pełny jest nie wiem czego,                                              d
co wchodzi na nasze miejsce.                                              d A7
W taką noc, jak dzisiaj, umarli przychodzą we śnie.                       d a
Niosą żywym kubek ochłody.                                                d A7

Kto położy czułe dłonie błogosławieństw                                   d
na kamieniu którego nie ma?                                               d