W trwożnym sitowiu                          d g
Znów wiatr się narowi,                      B a
Zbudzona woda przeciera oczy krzykami mew.  d C g d
Nieśmiało dłonie                            C g
Posyłasz do mnie,                           B a
A w nich minionej nocy zdyszany śpiew.      d C g d
To żagli jest pora,                         g d
Obudźmy jeziora                             F C
Milczącym krzykiem żurawich gniazd.         g d C
Chwyconą w grot bryzą                       d g
Złamiemy horyzont,                          F C
Gdy słońce ziewa, gdy pora spać.            g d C

A dzień wysoki
Gładzi obłoki
Siedzące z ptakami w zgodzie w koronach drzew.
I Ty się wyrywasz
Po falach, po grzywach,
A z brzegu słychać głośny przestrzeni zew.

W sitowia zieleni,
W błękicie przestrzeni
Przegarniam żaglami schowany w wodzie spłoszony czas,
I wodą się staję,
I w drzewie zostaję,
I w nieba czerwieni tęsknej, co wzywa nas.