( C G7 C F - F9 C G7 C )

W drzwiaCch pochyleni niskG7o, gdy piorunC z hukiem uderzył,F    [-]  F9  
A do dniCa było jesG7zcze daleko.C 
NiejeCden ze stracG7hu już tak jCakby nie żyłF,    [-]  F9  
Gdy z niCeba zstąpiło nagG7le piekłCo.

BuG7rza dziejowa huczCąc wokoło
Na wroFgu się mściC bez litoścG7i,
I juCż z dalekG7a jutrzenkaC świta,  F  [-]  F9  
I słyCchać dzwonG7y wolnościC.   [(]  C  G7   C  [)] 

W gorącym tyglu miasta ujrzeliśmy nagle
Jak ściany domów na siebie wpadały,
A echo ślubnych przyrzeczeń poruszonych wiatrem
Piosenkę nucąc dzwoni w tymbały.

Złapani w beznadzieję, w pułapce bez ścieżki godzin,
Te rany co wciąż nie chcą się zagoić
Za każdą śmierć człowieka, co w samotności przepadł
I do złej gry dobrą minę stroi.

Ofiary za głuchych i ślepych bez twarzy i marzeń,
Wyjąkane historie ich łzawe.
Postaci całkiem gołych pełnych zgorzkniałych oskarżeń,
Ciągnących swych tajemnic ciężkie bagaże.

Kurtyna z białych chmur snujących się szaleństw,
Błysk światła jak strzała wbita w serce
Tych co nie chcą się poddać, by z prądem iść dalej,
Tych co prawdy nie zniosą już więcej.

Poprzez szalone i dzikie walenie gradu w ziemię,
Rozdartych poematów błyskawicą,
By zbudzić to co w sercu człowieka wciąż drzemie,
Zginęli byśmy żyć mogli dzisiaj.