Błękit nieba przykrył zmrok
Wiatr się zerwał z pól i łąk
W stronę skały biegła piękna
Lorelai
Pogrążona w wielki żal
Zaginęła w burzy fal
Zawiedziona swą miłością
Żyć nie chciała
Lorelai

Gdzie jest ten, co
Już kochać będzie tak
Do końca
Gdzie ten, co
Uchyli nieba
I wzburzy wiatr
Gdzie są dłonie, co
Nie dadzą
Z żadnej skały spaść

By ukoić w sobie wielki żal
Głos anielski cicho niósł się w dal
Tych, co chcieli zdobyć serce Jej
Wabiła w sidło skał

Gdzie jest ten, co
Już kochać będzie tak
Do końca
Gdzie ten, co
Uchyli nieba
I wzburzy wiatr
Gdzie są dłonie, co
Nie dadzą
Z żadnej skały spaść

Gdzie jest ten, co
Już kochać będzie tak
Do końca
Gdzie ten, co
Uchyli nieba
I wzburzy wiatr
Gdzie są dłonie, co
Nie dadzą
Z żadnej skały spaść

Widzę w wodzie Jej odbicie
Widzę swoją twarz
Bez wahania wabie skrycie
W sidła Lorelai
Gdy miłość
Szczera przyjdzie
Pójdę za nią w dal
Tylko za tą jedną pójdę w dal

Czekam na te miłość tak, jak
Lorelai

Czy to Ty, co
Już kochać będziesz tak
Do końca
To Ty, co
Uchylisz nieba
I wzburzysz wiatr
Czy masz dłonie, co
Nie dadzą
Z żadnej skały spaść
Nie dadzą spaść

Czekam na te miłość tak, jak
Lorelai