Ta eziemia taka czysta, hjakby umieciona Dskrzydłem anioAła.
CCicha Gi równinna, Fistyle już wycierpiH7ała.
Ufa, że Gdobroć jest tDylko dobrocią,
eA prawo thakie jest prawem, jak Cpola się złocą,
aKiedy żyto dojH7rzewa, jak zimą śnieg epada.

Tu wierzą wciąż, że sąsiad szanuje sąsiada,
Że chleb jest święty, jeszcze świętsza praca.
Ta ziemia wielkiej myśli, kiedy ją zdeptano
Jak ogień tysiąc iskier - tysiąc wielkich ludzi rozrzuciła po świecie.

Kto pustynię budził, kto gasił żar równika
Kto topił lodowiec, jeżeli nie iskry jej - wielcy synowie współumarli z tęsknoty.
Teraz powróceni w jedno wspólne ognisko
Zbudują na ziemi więcej, niźli ktokolwiek - widzę to ja ślepy.

Ta ziemia taka czysta, jakby umieciona skrzydłem anioła.
Cicha i równinna, tyle już wycierpiała, a zawsze dziecinna.
Ufa, że dobroć jest tylko dobrocią,
A prawo tak jest prawem, jak pola się złocą,
Kiedy żyto dojrzewa, jak zimą śnieg pada.

W daleekich ziemiach za hto umierali Dmoi ojcowie.
Za gAniazdo bociana, za cChleb, za tę równinę, Gco niepokalana.
FisZa to powietrze ze H7wszystkich mądrości najGzdrowsze,
Za ludzi Dmądrych, zgodnych i cierpliwych,
aZa najwierniejszych z wiernych, euczciwych z uczciwych.
CZa mą Ojczyznę - PolszGczyznę, Mazowsze.
FisW dalekich ziemiach H7za to umiereali.

Tu wierzą wciąż, że sąsiad szanuje sąsiada,
Że chleb jest święty, jeszcze świętsza praca.

W dalekich ziemiach za to umierali moi ojcowie.
Za gniazdo bociana, za chleb, za tę równinę, co niepokalana.
Za to powietrze ze wszystkich mądrości najzdrowsze,
Za ludzi mądrych, zgodnych i cierpliwych,
Za najwierniejszych z wiernych, uczciwych z uczciwych.
Za mą Ojczyznę - Polszczyznę, Mazowsze.
W dalekich ziemiach za to umierali.