Jego losy zawsze toczyły się kołem
Nasiębiernie przyjmował, co woda przyniosła
Żarna mełły kolejne lata z mozołem
Czas go toczył lecz w nim ruch jak duch pozostał

Znów rok nieboskłonu po kole przepływa
Zatacza kręgi czas w starym młynie
A on, choć mu stale lat przybywa
Stoi, gdy wkoło wszystko płynie

Z upływem czasu i rzeki znużonej
Los się obrócił fortuny zrządzeniem
Pochylił się, zgarbił młyn łamany kołem
A po nim się tylko przelewały cienie

Znów rok nieboskłonu po kole przepływa
Zatacza kręgi czas w starym młynie
A on, choć mu stale lat przybywa
Stoi, gdy wkoło wszystko płynie

Koło było błędne, a on trwał w obłędzie
Próżny trud brał na siebie, bełtając strumieniem
Nie bacząc, że chleba już z tego nie będzie
Zapatrzyły się w przeszłość młyńskie kamienie

Znów rok nieboskłonu po kole przepływa
Zatacza kręgi czas w starym młynie
A on, choć mu stale lat przybywa
Stoi, gdy wkoło wszystko płynie