W drogę znowu jakiś szykuje się okręt
Znów fregata żagli okrywa się chmurą
A ja patrzę, jak życie mnie mija za oknem
Koło nosa szansa przepływa znów któraś

Uskrzydlone żaglowce z pustego nabrzeża
Żegna w ląd wrośnięty samotny pachołek
A ja tylko dryfując tawernę przemierzam
I nie sięgam nawet za horyzont stołu

Próżno mnie syreny wołają na morze
Bym się z nimi przespał w rozbujanej koi
Kiedyś może i w morza się łoże położę
Na razie przy barze swe tęsknoty koję

Bo ja w ten rejs wciąż nie mogę wypłynąć
Coś mnie trzyma za gardło w portowej tawernie
Na dobre w tym porcie zakotwiczyłem
Grubą cumą z brzegiem związałem się wiernie