Był blady jak niebo
Bez cienia uśmiechu
Jak wicher do lotu się rwał
Zapragnął spróbować sam sobie na przekór
Więc stanął na szczycie wśród skał
Szum morza złowieszczy dobiegał z oddali
Jak gdyby miał skończyć się świat
On jednak nie widział ni burzy
Ni fali
Gdy skrzydła rozwijał na wiatr

Szalony Ikar
Uwierzył w siłę swoich rąk
Szalony Ikar
Przekroczyć chciał zaklęty krąg

Na ościerz ramiona otworzył do lotu
Choć serce wypełniał mu strach
Lecz wiedział,że musi
Że wreszcie jest gotów
Że wolność ryzyka ma smak
Wciąż wyżej i wyżej do słońca szybował
Aż zniknął i spłonął jak ćma
Tak wielu Ikarów się rodzi od nowa
A lot ich szaleńczy wciąż trwa

Szalony Ikar...