– Pan, śpidewak, świat widzi ponuro:
Wciąż tgylko o stosach i grobach;
Pan wg7/Biesza, poddaje tortCurom,
Głos pFana to wie7eczna żałAoba,
Że trwdają – pan za złe ma murom,
A mnige się to żCycie poddoba!


–d Proszę pani,A/E ja życie d/Flubię
W jego prgawdzieg7/F i w jego zg6/Ełudzie;  A7  
Ale człdowiek d7/Cdąży ku zgBubie,
Wiedzieć Ao tym g6/Bnie chcą lAudzie.  d  A/E    d/F    g  g7/F     g6/E     A 
Człdowiek d7/Cdąży ku zgBubie,
Wiedzieć Ao tym g6/Bnie chcą lAudzie.



– Właśnie, ludzie. Niech pan pomyśli
Starczy im prawdziwych przepaści,
A najgorsze – jeszcze się przyśni;
W cierpieniu – wszyscy są właśni.
Pan mówi, że życie to czyściec,
A oni pragnęliby baśni.

– Proszę pani, przecież to robię.
Opowiadam baśnie, choć smutne –
Kim by był niepojęty człowiek
Bez braci Grimm prawdy okrutnej?
/ Kim by był niepojęty człowiek
Bez braci Grimm prawdy okrutnej? /x2


– Właśnie, prawda. O co pan pyta?
Obcy panu brak wątpliwości.
To pan śpiewa, co pan przeczytał:
Po prostu świat w książkę uprościł.
Pan gra, kiedy wszechświat zgrzyta.
Pan przeczy człowieczej miłości!

– Proszę pani, cierpieć się staram.
Starczy spytać żony i dzieci.
Kocham. Miłość – księga stara,
Którą warto Bogu polecić.
/ Kocham. Miłość – księga stara,
Którą warto Bogu polecić. /x2


– Właśnie, Bóg. Pan Boga nie lubi,
Ale mówi, że wciąż Go szuka.
W pańskich trwogach można się zgubić;
Pojąć sztukę pańską, to sztuka.
Pan publicznie z losem się czubi:
Jaka z tego dla nas nauka?

e– Proszę pani, H/Fisproszę nie cze/Gekać
Na naauki, a7/Gtezy i wa6/Fisnioski –  H7  
Jeestem egze7/Demplarz człowiCeka,
A to znaczy – diHabli, czyśa6/Cćcowy i bH7oski. e  H/Fis      e/G    a  a7/G     a7/Fis       H 

e e7/D C