Spójrz na ten asfaltowy pazur co topi niebo z celofanu!               Dis d
Huczący lej sprężonych gazów wytryska z niewidocznych kranów!         Dis d
Płonący tiul falami dwiema niknąc odsłania czerni odlew               cis e h
A tam jest otchłań w której nie ma miejsca na jeden ludzki oddech...  fis d0 fis a

Komórkom tkankom plastrom miodu żyłkom na liściu pajęczynom
Wszystkim strukturom kryształowym w sposób ten sam i żyć i ginąć!
Każde poczuje unerwienie ten ból na wskroś duszności atak
Gdy się rozłazi ciało ziemi pod czarnym palcem antyświata!

Za tą zasłoną która płonie, uparcie żyliśmy - owady                   d E g
Wierzące w trajektorie komet, w siebie, w pomyślne gwiazd układy      d E g
Teraz ten paluch nas rozdusi jak wszy schwytane w światła smudze      Dis d
I gwiazd posypią się okruchy, by schnąć na proch w tej centryfudze    g f0 A7 A

W tym wirze my już proch znikomy skorupki krabów planet jajek         Dis d
Ziemia porosła w nocny płomyk jaki przeważnie próchno daje            Dis d
Krążymy w osypisku gwiazd, dwa niewidoczne ziarnka soli               cis e h
I ginie świat, a nas, a nas; tych kilka małych miejsc                 fis f0 fis a
Wciąż boli                                                            d