Nauczono nas rozsądku, lekcja trwała parę lat.             a
Już nam nikt za życia nie obieca raju!                     a E
Znów jesteśmy na początku, a w majątku – kilka dat         E
Tworzy dzieje nieistniejącego kraju.                       E a
Tylko ludzie – mali ludzie – którzy też chcą przecież żyć  a
W sny spychają niepraktyczne swe fantazje.                 A7 d
Nić owija nasze serca, które – żeby jeszcze bić –          d a
Historyczną znowu muszą mieć okazję!                       F E a

Ale za to w głowach ład trafną miarą mierzy świat,         d a d a
Wie, co stracił, a co ma, z czego stworzyć coś się da      d
Tymczasem –                                                E
Bez okrzyków i bez krwi, bez przełkniętej smaku łzy,       d C d a
Bez ochoty i bez sił, bez oręża, co by tkwił               d a F
Za pasem –                                                 E
Z nicością w garści                                        d (E)
I coraz starsi.                                            a

Aż zakipi w nas gar wrzątku i naukę trafia szlag.
Skąd ten żar, którego nie da się wystudzić?
Znów jesteśmy na początku, a w majątku – kilka dat
Tworzy dziejów przyszłych kształt – tych samych ludzi!
Właśnie ludzie – wielcy ludzie – którzy też chcą przecież żyć
W życie zamieniają senne majaczenia –
Serca same z siebie biją, pęka niewidzialna nić,
Zwłaszcza że nie mają nic już do stracenia!

Ale za to w głowach szum, głów nieprzeliczony tłum         d a d a
Wie, że to z zegarem gra, więc zdobywa co się da           d
Tymczasem –                                                E
Z euforią i bez tchu, sny bez snów – więc też bez snu,     d C d a
Ze szczęśliwym błyskiem łzy, a gdy trzeba, nawet z krwi    d
Zapasem…                                                   E
Z tarczą godności                                          d (E)
I coraz młodsi.                                            a

Tak jest zawsze, bez wyjątku, było tak i będzie tak,       a
Choćby wszystkich to gniewało czy śmieszyło.               a E
My bez końca na początku, z dwojga złego lepiej wszak      E
Mieć przed sobą wszystko – co by to nie było!              E a
Bo my – ludzie, zwykli ludzie – chcemy przecież tylko żyć  a
Po wybranej dobrowolnie – przez nas – stronie!             A7 d
Zamiast wszystko mieć za sobą i przed sobą nie mieć nic…   d a
Prócz pewności, że to już naprawdę – koniec.               E a (A7)
Zamiast wszystko mieć za sobą i przed sobą nie mieć nic…   d a
Prócz pewności, że to już naprawdę – koniec.               F E a