Fajnie zmarnować kolejny rok,       e H e
Na rok kolejny liczyć.              C H e
W końcu tak tylko sięga wzrok,      e H C
Jak życia nam pozwala szok          a e
I pejzaż okolicy.                   C H e

Fajnie przedyskutować sny           e H e
Zwłaszcza z tymi, co nie śnią.      C H e
W myślach utwierdzić się, że My     e H C
Nie oni (z nich się łatwo drwi),    a e
Jesteśmy ludów pieśnią.             e H e

Fajnie nadzieję pierwszy raz        e H e
Móc chcieć pokładać w Kremlu        C H e
I dmuchać w żar, co dawno zgasł –   e H C
W złudzeniu, że blask nowych nazw   a
Rozjaśni krwistą ciemność.          H e

Fajnie się cieszyć, zamiast łkać –  e H C
We współistnienie wierzyć;          C H e
Brać póki czas, co dadzą brać,      e H C
Bo kiedyś nas nie będzie stać       a
Na tyle choć, by przeżyć!           H e

Fajnie zaufać, że ten śmiech,       e H e
Co łzami zwykł nas dławić –         C H e
Zastąpi mądrość, odkupi grzech,     e H C
Pogrzebanego psa, co zdechł         a
I wskrzesi nam i zbawi!             H e

W ogóle fajnie bosych pięt          e H e
Tańcem pomieszać w łajnie!          e H e
Zapomnieć wstyd. Odtrącić wstręt.   C a
Nie słuchać niedzisiejszych zrzęd:  a e
Że wcale nie jest fajnie!           C H
Zapomnieć wstyd. Odtrącić wstręt.   C a
Nie słuchać niedzisiejszych zrzęd:  e
Że wcale nie jest fajnie!           C H e