a E
a E
a

Żyło raz przyjaciół dwóch,                  a
Jeden mieli smak i słuch                    a
I na świat patrzyli takim samym wzrokiem.   a E
A na świecie wojna trwała,                  a
Wojna ludzi rozdzielała.                    a
Oni cało szli przed siebie równym krokiem.  E a

Razem naciskali spust,
Razem brali chleb do ust
I do domów list pisali w jednej chwili.
Walczyć wspólnie było raźniej,
Gdy wokoło krwawe łaźnie,
A po łaźniach raźniej, kiedy razem pili.

W tym ich mały dramat tkwił:                a
Jeden pił i drugi pił;                      a
Lali w gardła co popadło równocześnie.      a E7
Lecz choć razem zakąszali,                  E7
W jednej chwili przechylali –               E7
Jeden później się upijał, drugi wcześniej.  E7 a (E)

Któryś z nich zobaczył raz
Słup, na który zaraz wlazł –
Milczą dzieje czy był trzeźwy czy pijany.
Wtem krzyk straszny przyjaciela:
Złaź! Zobaczą i zestrzelą!
Gdzie i po co?! Na dół złaź! Na boskie rany!

Czemu zaraz mam być trup?
To jest bardzo dobry słup,
Żeby móc poszerzyć sobie horyzonty!
Patrzę w górę i na boki
I niekiepskie mam widoki,
A poza tym sięgam wzrokiem ponad fronty!

Ale ja o ciebie drżę!
Złaź tu do mnie, błagam cię!
Krzyczy druh i odbezpiecza broń w rozpaczy.
Dla twojego dobra przecież
Towarzyszę ci po świecie!
Dla mnie przyjaźń zawsze przyjaźń będzie znaczyć!

Palca spust posłuchał i
Spod chmur ciężkich w barwie krwi
Spadł jak worek ten, co szukał śladu gwiazd.
Nikt się nigdy nie dowiedział,
Co zobaczył, gdy tam siedział –
Słup jak słup – a przyjaciela ma się raz!   E7 (E7 a)