e

Jak tu wyrywać murom zęby krat,                H7 e
Gdy rdzą zacieka cegła i zaprawa?              e H7 e
Jakże gnijącym gruzem – grzebać stary świat,   a H7 C
Kiedy nowego nie ma czym i – na czym stawiać?  e B0 H7
O czym dziś na podwórku śpiewać                C H7 e
Liszajom obsuniętych ścian,                    C H7 e
Gdzie nawet skrawek nieba ziewa                a H7 C
Na widok tych – śmiertelnych ran?              e B0 H7

We wklęsłym bruku tylko lśni                   H7 e
Wieczna bez dna kałuża – i                     H7 e
Widać w niej groby, groby, groby               a e
Pod całunem naszych dni.                       B0 H7 e

Historia się zmieniła w mułu mur,              e H7 e
W którym ugrzęzną myśli, wzrok i dłonie.
Staruszek w czerni przed kapliczką łzawy chór
Rozmokły tynk jak gąbka nieuchronnie wchłonie.
Wieczne światełko tli się jeszcze,
Grzeje się w nim w słoiku kwiat,
A za zamkniętą bramą – przestrzeń
Ślepej uliczki w wielki świat…

We wklęsłym bruku tylko lśni
Wieczna bez dna kałuża – i
Widać w niej groby, groby, groby
Pod całunem naszych dni.

Napis na murze dłużej tutaj trwa               e H7 e
Niż człowiek, co wydrapał go z wieczora:
Pół wieku dni podobnych do każdego dnia
Na śladach kul – tych z wojny i tych z wczoraj…
Ot, co zostaje z wielkiej rzeki
Myśli, zapachów, głosów, barw:
W murach podwórka er zacieki,
W szczelinach warstwy martwych larw.

Droga stąd już tylko w dół –
W uścisk gliny, w pleśni plusz
Pomiędzy groby, groby, groby,
Których dawno nie ma już…

Droga stąd już tylko w dół –
W uścisk gliny, w pleśni plusz
Pomiędzy groby, groby, groby,
Których dawno nie ma już…