e F F F/g F/g a/c a/h a
e F F F/g F/g a/c a/h a

Kto w twierdzy wyrósł po co mu ogrody     e a a a/h a/c a/d a/c a/h a a/h
Kto krew ma w oczach nie zniesie błękitu  e a a a/h a/c a/d a/c a/h a a/h
Sytość zabije nawykłych do głodu          F e C a e
Myśl upodlona nie dźwignie zaszczytów     F e C a e

Kto się ukrywał szczuty i tropiony
Nigdy nie będzie umiał stanąć prosto
Zawsze pod murem zawsze pochylony
Chyba że nagle uwierzy w swą boskość

Kto w życiu oparł się wszelkim pokusom    e h
Tu po tygodniu jest ostoją grzechu        e h
Dawniej jedyną uciśnioną duszą            C D e
A teraz jednym z tysięcy uśmiechów        C D e

Z ran zadawanych kto krzyczał w agonii
Na męki dając ciało by myśl pieścić
Nie widzi sensu w nauce harmonii
Ani nie umie śpiewać o tym pieśni

Kto świat opuścił w zastanej postaci
Ten nie zaśpiewa hymnu dziękczynienia
Choćby i przez to miał zbawienie stracić
Nie ma o nie ma zadośćuczynienia

Nie dla wiwatów człowiekowi dłonie
Nie dla nagrody przykazania boże
Bo każdy oddech w walce ma swój koniec
Walka o duszę końca mieć nie może